// Kolom links
 

 
Interviews

Regelmatig nodigen wij iemand uit voor een interview. Politici, bekende Nederlanders of mensen die anderszins de aandacht vragen van deze site. Een onderdeel van deze rubriek is de serie 'Op de huishoudtrap' waarin we een huisman of zorgende vader interviewen.


Herinneringen aan je peuter- en kleutertijd, kan dat?
13 juni 2005

Conny Bais van de website Peuterplace schreef speciaal voor Huismannen.nl een boeiend artikel over de herinnering.


Ik kan soms erg genieten door op een afstandje mijn twee mannetjes te observeren terwijl ze opgaan in hun spel of babbelend de tuin doorhobbelen. In overpeinzing komen allerlei vragen in me op.
Wat gaat er door die kleine mensjes heen? Wat blijft er uiteindelijk hangen van al die ervaringen en indrukken die op dit moment zo fascinerend voor ze zijn? Hoe werkt het geheugen, hoe lang blijven de herinneringen? Is het mogelijk dat ze hierover later nog iets navertellen?
Ik fantaseer dat mijn volwassen zoon bij me op de koffie komt en gniffelt: Weet je nog, mam, dat ik een boterham met pindakaas in de cd-speler stopte... of die keer dat ik een pot handcrème in mijn haar had gesmeerd?


Wetenschap
Deskundigen lijken het er over eens te zijn dat baby's een geheugen hebben: daarmee herkennen ze bijvoorbeeld de geur en stemmen van hun ouders, zelfs muziek, gedichtjes en verhaaltjes die al opgevangen zijn in de baarmoeder. In hoeverre een volwassene in staat is om zich zijn eerste levensjaren te herinneren, daarover zijn de meningen verdeeld. Er is onderzoek dat uitwijst dat de vroegste herinnering van een volwassene niet verder teruggaat dan de leeftijd van vier jaar. Alles wat men zich van daarvoor meent te herinneren, zou gebaseerd zijn op verhalen die men van ouders of familieleden te horen heeft gekregen of anders op fantasie. 'Zoekt' echter naar wetenschappers die een andere mening zijn toebedeeld, en gij zult vinden. (*)


Ingefluisterd?
Mijn metgezel weet, tot zijn teleurstelling, maar weinig te vertellen over zijn jeugd. Zijn vroegste herinnering gaat inderdaad niet verder terug dan het vierde levensjaar. Ik ben geen wetenschapper maar ik ben ervan overtuigd dat mijn herinneringen beginnen bij circa twee jaar. Met name de zintuiglijke waarnemingen uit die periode die soms in me opkomen, lijken me niet ingefluisterd door anderen, ook niet door mijn ouders.
Om de sceptici voor te zijn: er is ook geen hokus-pokus aan te pas gekomen. Het beeld van mijn bedje in het pikkedonker waar ik ontdekte dat wanneer ik mijn ogen dichtkneep, er opeens gekleurde lichtgevende ballonnetjes tevoorschijn kwamen. Of een vreemd bedje met ijzeren spijltjes, het gevoel dat ik vast zat, om me heen nog meer bedjes en gehuil van baby's. (later bleek ik voor een navelbreuk in het ziekenhuis geweest te zijn).
Ik vroeg mijn moeder ooit naar een speelgoedezel die ik me opeens meende te herinneren. Het ding staarde me met hele grote enge ogen aan en ik brulde van angst. Dat jij dat nog weet, zei ze verbaasd, dat was in het oude huis dus toen was je twee. Je kreeg dat hobbelpaard met Sinterklaas. Dát wist ik dus niet meer.

Favoriete kinderprogramma's
Meer dan eens belandde ik met vrienden of collega's in een gesprek waarin iedereen zijn eerste en favoriete kinderprogramma's van vroeger opsomt. Het enthousiasme dat dit onderwerp losmaakt is erg geestig. Het valt op dat de één zich meer herinnert dan de ander. Gaandeweg herinnert men zich steeds meer, wanneer iemand wat herkenbaars noemt. Er moet even voor op zolder gescharreld worden om dat stoffige album weer open te slaan. Ik ben van 1966. Mijn vroegste herinnering aan televisie is het testbeeld dat werd afgewisseld door foto's van bloemen en mooie dames. Kindertelevisie was er namelijk niet veel in die tijd. Laten we zeggen dat ik tot de 'peutergeneratie Rikkie en Slingertje en Oebele' behoor, de Vlaamse Tante Teddy staat me ook nog bij. Heel vaag kan ik wat zwart-wit beelden oproepen, maar waar het over ging...? Ik was niet ouder dan drie.


Geurtjes, pijntjes en smaakjes
Een vriendin vertelde me onlangs me over haar dochtertje van drie. Het arm kind onderging een aantal onderzoeken in het ziekenhuis en was hiervan behoorlijk overstuur, haar moeder eveneens. Terwijl ik naar haar luisterde, leek ik de etherlucht te ruiken die in het ziekenhuis hing toen ikzelf drie was. Een hele beeldenreeks flitste door me heen. De gemene vingerprikjes, de vieze lijmlucht van een EEG, hoe ik na een zwaar migraineonderzoek overgaf over de nieuwe 'troostpop' die ik had gekregen. De boterham met gekleurde hagel, die ik niet lust, en de smaak van gesteriliseerde melk, waar ik van sidder. Zo herinner ik me nog veel pietluttige details van die ziekenhuisopname. Zal de kleine meid van mijn vriendin ook wat van haar indrukken meenemen?

Laatst zat mijn jongste stilletjes buiten op het terras. Gebiologeerd achtervolgde hij een goudkleurig torretje. Misschien ken je ze wel, die beestjes die zo schitteren in de zon. Voorzichtig gaf hij het af en toe een tikje met zijn wijsvinger, wanneer het even stil zat. Aan! Ik dacht zo'n zelfde torretje heeft mij vroeger ook gefascineerd, wat weet hij straks nog na te vertellen?


Door Conny Bais


Moeder van Jelle (2+) en Sil (1,5)
Redactie Peuter Place


 



www.peuterplace.nl


Kijk ook eens in ons Forum


© 2017 - Huismannen.nl - email: info@huismannen.nl


 
Nog meer...
  • Seks en de huisman
  • John Lennon de huisman: het Playboy interview uit 1981
  • Jeroen Kramer: 'van thuisblijfvader krijg ik kromme tenen'
  • Op de huishoudtrap: Elroy Tan
  • Interview met Vincent Duindam, huisman, schrijver, psycholoog

    Alle artikelen