// Kolom links
 

 
Opinie

Ook wij huismannen hebben een eigen mening. En omdat wij die ook willen laten horen, schrijven we die hier zo nu en dan op. Het zijn allemaal opinies op persoonlijke titel.


Scheiding bestraffen?
24 april 2007

'Pleiten jullie voor een straf op scheidingen', was de enigszins verrassende vraag die recent op mij afkwam. Mijn eerste gevoel was 'natuurlijk niet', waarschijnlijk impulsief ingegeven doordat dit ook niet mijn eerste huwelijk is. Maar daarna moest ik toch even nadenken waarom dan niet. Ik heb er een paar argumenten voor.



  • Bij een straf denken we automatisch aan een boete. De meer vermogenden onder ons zullen bij een dergelijke boete de schouders ophalen en de boete gewoon op tafel leggen. Het wordt hoogstens gezien als de prijs voor vrijheid en zal beslist niet meespelen in de overweging om al dan niet uit elkaar te gaan. Voor de minder vermogenden onder ons kan het tot serieuze problemen leiden indien scheiding werkelijk de enige optie is. Een boete zorgt onmiddellijk voor een tweedeling en dat kan nooit de bedoeling zijn.


  • Ik geloof niet in een boete. Wil je echt iets doen om mensen met problemen te helpen hun huwelijk overeind te houden, dan kan je de begeleiding en hulp zo laagdrempelig mogelijk maken. Zorg en begeleiding helpen beter dan straf.



  • Een boete zal de incentive groot maken om het huwelijk links te laten liggen en andere vormen van samenleving te kiezen. Bij deze andere vormen is het uit elkaar gaan makkelijker. Op de lange termijn schiet een boete op scheiding zijn doel dus volledig voorbij. Een bijkomstig probleem is dat bij andere vormen van samenleving de rechtsbescherming van de partners en van de kinderen minder goed is geregeld. Denk bijvoorbeeld aan het erfrecht.



Nee dus, wat mij betreft komt een dergelijke straf er nooit. Ik denk ook dat het moeilijk is om het aantal scheidingen terug te dringen, het is een beetje een 'sign of the times'. De huidige generatie (hoor: opa praat) is opgegroeid in een maatschappij met een waanzinnige keuzevrijheid. Voor deze sterk individualistische generatie moet het leven vooral 'leuk' zijn. Is men ergens ontevreden over (baan, studie, huis, relatie) dan is het tegenwoordig makkelijker dan ooit om te wisselen en men aarzelt ook niet om dat te doen. Vaak vanuit de overtuiging dat het leven te kort is om er niet het maximale uit te halen.

Aan de ene kant juich ik die instelling toe, aan de andere kant niet. Ik ben blij als mijn kinderen zo zelfbewust zijn dat ze voor zichzelf durven te kiezen. Tegelijkertijd hoop ik dat ze voldoende ruggegraat hebben om niet bij de eerste de beste tegenslag op te geven en weg te lopen naar iets dat leuker lijkt te zijn. Ik hoop dat ze van ons voldoende vechtlust mee hebben gekregen om te knokken als het moeilijk wordt. Dat ze hebben geleerd dat wanneer je moeilijkheden overwint, het eindresultaat vaak mooier en waardevoller is dan wanneer je wegloopt.

Waar zoek ik de oplossing? Bij mezelf als ouder. Door mijn kinderen te leren wat de waarde is van zelfrespect, verantwoordelijkheid, diepgang, vechten voor waar je in gelooft, naast genieten en plezier in het leven hebben. Zodat ze straks stevig genoeg in het leven staan om niet weg te lopen van problemen maar ze te lijf te gaan, in de wetenschap dat hun leven dan ng meer de moeite waard wordt.

Met een beetje geluk maken mijn kinderen later deel uit van een generatie waarbij het stellen van de vraag of je scheiding moet straffen een overbodige is.

Bram Jol



Kijk ook eens in ons Forum


© 2017 - Huismannen.nl - email: info@huismannen.nl


 
Nog meer...
  • Dank je, Prem
  • Bart, ruim nou eens je rolpatroon op!
  • She Energy Drink is niet voor vrouwen
  • Club van Slechte Huisvrouwen kortzichtig en zelfzuchtig
  • Van emancipatie naar mancipatie
  • Mama Wil.. goede voorschoolse opvang!
  • Het risico van Ringtone-abonnementen

    Alle artikelen