// Kolom links
 

 
Interviews

Regelmatig nodigen wij iemand uit voor een interview. Politici, bekende Nederlanders of mensen die anderszins de aandacht vragen van deze site. Een onderdeel van deze rubriek is de serie 'Op de huishoudtrap' waarin we een huisman of zorgende vader interviewen.


Op de huishoudtrap: Jos van Venrooij
30 november 2004


foto: LuxMuziekkastje van Jos

In het December interview:
Jos van Venrooij, 42 jaar, vader, huisman, kunstenaar, vertelt over zijn leven en zijn keuzes.

Jos, hoe ziet je gezin eruit?


We zijn, als we compleet zijn, met z'n vijven.
Mijn dochter Eva, uit mijn vorig huwelijk, is inmiddels zestien en woont, in tamelijk harmonieus co-ouderschap, de ene week bij ons, de andere week bij haar moeder. Ze zit op de middelbare school, in vier vwo.
Onze zoon Luc, is vorige maand vier geworden en is inmiddels bijna helemaal gewend op de kleuterschool.
Onze zoon Rien, is net drie, sinds vorige week, waar hij erg trots op is, en gaat vier dagdelen naar de voorschool, in de peuterspeelzaal.
Mijn vrouw, Kris, is 33 en is lerares op een praktijkschool voor voortgezet onderwijs aan moeilijk lerende kinderen.

Wat was je jongensdroom? Wilde je kunstenaar worden, of is dit later ontstaan?






Oh jee, dat wordt een beetje een brokkenpilotenverhaal, vrees ik.
Aan het eind van de middelbare school, wanneer je die dingen moet beslissen, wist ik al een paar jaar wat ik wilde worden:
Journalist.
Dat was natuurlijk gebaseerd op een romantisch idee, maar wat maakt het uit. Ik zat er bovendien niet zover naast want ik heb nog steeds een klein, vaag, nauwelijks waarneembaar gevoel van spijt dat ik het niet geworden ben. En ik schreef toen al veel. Ellenlange onzingedichten en verhalen, maar ook artikelen en interviews, in de schoolkrant en vooral in het maandblad van de jongerensoos, dat dreef op mijn bijdragen. Maar ja, ik was te bescheiden om dat dan ook als de journalistieke ervaring op te voeren waarmee ik automatisch zou zijn toegelaten, en werd uitgeloot voor de opleiding, voor straf ongetwijfeld voor mijn angsthazerij, werd ook nergens aangenomen als leerling-beginneling of wat ook en dat was einde jongensdroom.


Zeker wat mijn ouders betreft, die het allemaal sowieso een heilloze onderneming vonden, onze Jos als journalist, terwijl hij juist zo goed kan leren, en die het nu dan wel tijd vonden voor serieuze plannen en mij liever als accountant zagen eindigen.
Nou ja, trots ben ik er niet op maar ik ben toen inderdaad aan die accountantsopleiding begonnen. Ik ging ook verdienen, want het was werken en studeren, ben daardoor vrij snel op mezelf gaan wonen en kwam tot de weinig verrassende ontdekking dat ik een fout had gemaakt.

Vreemd genoeg heb ik het niet nog een keer geprobeerd bij de journalistenschool, mijn belangstelling ging inmiddels uit naar de grafische vormgeving en ik meldde mij aan bij de Rotterdamse Kunstacademie voor de avondopleiding. Ergens halverwege verruilde ik het administratieve werk, dat ik overdag nog altijd deed, voor een piepklein burootje voor grafische vormgeving, dat ik met twee studiegenoten begon.
Het op de academie aangebodene bleek niet aan te sluiten op de praktijk, voor mij in elk geval niet, en ik brak de studie af, zonder spijt.
Nog weer later begon ik steeds meer een hekel te krijgen aan de grenzen en beperkingen die het werken voor opdrachtgevers met zich meebrengt.





Geheim internetgedicht (niet klikken dus)


Ik kreeg steeds meer behoefte aan vrijheid, aan het maken van vrij werk en besloot dat dan maar te gaan doen. Eerst op de Vrije Academie, in Den Haag, daarna de Haagse Kunstacademie.
Weer de avondopleiding, want inmiddels was ik vader van Eva geworden en was ik overdag huisman. Deze opleiding heb ik keurig afgemaakt maar echt kunstenaar ben ik dan weer niet geworden omdat ik ook alweer ergens anders aan begonnen was:

Kindertheater.
En daar kwam alles eigenlijk samen. Ik had de vrijheid om te maken wat ik wilde, ik was mijn eigen opdrachtgever. Ik kon schrijven: liedjes, verhalen, scenario's, persberichten. Mijn 'kunstenaarsschap' kon ik inzetten voor decors, affiches, rekwisieten. En het spelen en zingen voor publiek was méér dan geweldig. Zelfs die paar jaartjes boekhouden kwamen nog van pas. Ik had mijn stek gevonden. Het liep nog vrij aardig ook. We hadden een piepklein eigen zaaltje, maar dat zat dan ook wel bomvol, twee, drie keer per week.
We begonnen met z'n tweeën, breidden uit met muzikanten, een technicus, speelden in buurthuizen en op scholen, in kleine theatertjes en zelfs, hoogtepunt, een week op de Parade.
Maar goed, financieel was die stijgende lijn nergens terug te vinden, te zeggen dat ik er niet rijk van werd is zacht uitgedrukt maar daar heb ik nooit een probleem mee gehad. Dat de anderen er niet rijk van werden vonden ze jammer genoeg wel een probleem.
De laatste poging om toch met een voorstelling aan de bak te komen bij net iets grotere theaters en er iets mee te verdienen mislukte, de groep viel uit elkaar en dat was dat.
Weer een jongensdroom ten einde. Ach ja.

De geijkte vraag hoe is het zo gekomen? Oftewel, hoelang ben je al huisman en waarom.

Toen Eva geboren werd, zestien jaar geleden, studeerde haar moeder nog en was ik thuis om voor Eva te zorgen en het huishouden te doen.
Het kwam toen eigenlijk gewoon zo uit, het was even vanzelfsprekend als voor de hand liggend.
Na de scheiding heb ik een paar jaar alleen gewoond, de helft van de tijd met mijn dochter, en deed ik het huishouden uiteraard ook, omdat er niks anders opzat nietwaar. Maar toen ik weer ging samenwonen met mijn huidige vrouw ben ik daar eigenlijk gewoon mee doorgegaan, hoewel niet langer in mijn eentje. Ik was nou eenmaal meer thuis en mijn vrouw maakte lange dagen. Dus de was, de schoonmaak, eten koken, dat bleef ik wel doen.
Echt huisman ben ik pas weer sinds er kinderen zijn. Vier jaar dus. En weer omdat het nou eenmaal zo uitkwam. Mijn vrouw zorgde natuurlijk al al die tijd voor het gezinsinkomen, daar ben ik nooit zo goed in geweest, dus toen we kinderen wilden, hoefden we het daar niet lang over te hebben, we wilden ze niet al heel jong naar creches brengen, we kozen er bewust voor ze tot de peuterschoolleeftijd veilig thuis te houden, het was logisch dat ik voor de jongens ging zorgen, vonden we allebei. En ik vond dat ook leuk. Ik had het met Eva ontzettend leuk gevonden en nu zag ik er, na het uiteenvallen van het kindertheater, een nieuwe levensvervulling in, dat was toch altijd al in periodes van vijf, zes jaar gegaan dus als ze eenmaal naar school gingen dan zag ik wel weer verder.
Dat is nu bijna zover en ik moet zeggen, ik heb het over het algemeen weer hartstikke leuk gevonden, maar ik ben inderdaad wel weer toe aan iets anders.
Het is met twee jongetjes zo kort op elkaar een stuk zwaarder dan ik mij herinner van zestien jaar geleden met één meisje. Ik ben ook zestien jaar ouder, trouwens. En hoewel het nooit echt mijn bedoeling is geweest om er zo goed als niks naast te doen, is dat wel zo gelopen want zonder dat je je kinderen buitenshuis onderbrengt is het combineren van werk met zorg al helemaal niet te doen. Mij is het in elk geval niet gelukt. Maar goed, dat hoeft ook niet echt, want zorgen is al werk zat.

Wat vind je het leukst in het huishouden en wat het vervelendst?

Ach, dat ligt eraan, hoe m'n pet staat. En dat vind ik dan meteen één van de leukere dingen, dat je het daar een beetje van af kunt laten hangen.
Als ik geen zin heb om te stofzuigen, dan doe ik het gewoon niet en niemand die commentaar heeft. Veel te bang dat ze het dan zelf moeten doen. Als ik geen zin heb om boodschappen te doen, is iedereen blij dat we lekker patat eten. En omgekeerd vind ik eigenlijk ook alle werkjes wel weer leuk.
Als je zin hebt om lekker te koken is dat een leuk werkje. Als het buiten mooi weer is, kan ramen zemen een heerlijk karweitje zijn waar je een uitstekend humeur aan overhoudt. En met de kinderen thuis wordt een ochtendje in het bos wandelen ook als werk meegeteld, wat wil je nog meer.




Opklaringen
Omdat zijn peuter maar niet kan wennen aan het alleen met papa thuis zijn, zonder zijn broer om lekker ruzie en keet mee te trappen, dacht papa vanochtend maar eens lekker met hem naar het bos te gaan. Papa kon zelf trouwens ook wel weer eens een frisse neus gebruiken. En zo stapten zij, diep in de kragen gedoken, de handen in de zakken, stevig door, door een winters bos. De adem in lange pluimen, en tintelend in de longen. Heerlijk. En het leek wel net of al die frisse winterlucht zo papa's hoofd instroomde en doorwoei want hij klaarde helemaal op van het wandelingetje. Dus de herfst is weer zo'n beetje voorbij.



Het vervelendst van het huishouden is zonder enige twijfel dat je vaak te kampen hebt met het idee dat je het allemaal voor niks doet, wat schoon is wordt weer vuil, wat aangevuld is raakt op, enzovoorts.
Bovendien ben je nooit klaar, er liggen altijd en overal onafgemaakte of niet aan toe gekomen werkjes en projekten op je te wachten die, omdat je in je werk woont, niet vallen te ontlopen.
Een instant schuldgevoel is ons huismannendeel. Daar word ik wel eens chagrijnig van.


Wat is je vrouw voor type? Ik bedoel, is ze geëmancipeerd, was zij, of haar carrière, een van de redenen dat jij een stapje terug heb gedaan? Of zie je het niet als een stapje terug?

Mijn vrouw is het daadkrachtige type. Ze weet wat ze wil en daar gaat ze achteraan.
Het was bijvoorbeeld haar meisjesdroom om het onderwijs in te gaan en zie.. dat is wat ze doet.
In haar werk is ze ook zeker ambitieus. Dus ja, ze is zeker met haar carriere bezig. Maar niet als hoogste doel in het leven. Haar carriere was ook niet de reden dat ik voor de jongens ging zorgen. Dat was wat dat betreft gewoon voornamelijk een financieel verhaal. Zij was degene die het geld inbracht en die rol had ik ook wel van haar mogen overnemen, als ik dat graag had gewild, maar ik koos ervoor om thuis te blijven, terwijl zij liever bleef werken. Allebei tevreden. En de kinderen ook.




Als een stapje terug heb ik het niet ervaren. Ik heb ook niet het idee dat ik een carriere, of mijn werk, of hoe je dat in mijn geval zou willen noemen, heb opgegeven. Ik ben gewoon iets anders gaan doen, omdat we samen kinderen wilden en er op de manier waarop wij dat wilden één ouder thuis moest zijn. Wat overigens niet wil zeggen dat ik het theater en alles wat daar omheen hing niet mis. Vrij regelmatig zelfs. Maar ja, zonder kinderen had dat ook niet meer bestaan. En vanaf volgend jaar, als de jongens allebei hele dagen naar school gaan komt er weer meer armslag voor die ambities.

Ben je tevreden met je leven hoe het op dit moment draait, of heb je nog veel ambities? Heb je het gevoel dat het huismannenschap je tegenhoudt of afremt in je carrière als kunstenaar?

Dat wisselt nogal op het moment. Zoals ik al zei, ik ben geloof ik wel weer toe aan iets anders, iets erbij in elk geval, dus de laatste tijd wil ik wel eens wat knorrig in het leven staan en voel ik mij soms beperkt in mijn mogelijkheden.
Dat heeft ook te maken met het feit dat mijn leven sinds kort geregeerd wordt door de schooltijden van de jongens, waar ik erg aan moet wennen.





Ik heb het idee dat ik er voortdurend één of twee aan het halen of brengen ben en de godganse dag met het horloge in de hand moet constateren dat het alweer te laat is en niet de moeite nog ergens aan te beginnen omdat ik moet halen, moet brengen, omdat Eva thuis komt of Kris. De dag wordt opgedeeld in piepkleine onbruikbare brokjes. Dat was voorheen anders omdat ik de dag veel meer naar eigen inzicht rond middagslaapjes kon indelen en eigenlijk veel meer tijd voor mezelf overhield, voor mijn gevoel. Ik moet daar in de nieuwe situatie nog iets op vinden.


Nee, dat ik afgeremd word in mijn carriere, dat gevoel heb ik niet. Vooral omdat ik helemaal niet het idee heb dat ik zoiets als een carriere heb. Ik zie het dan meer als een fase in mijn carriere. Toch heb ik soms wel het gevoel beperkt te worden.
Het moeilijkste van thuis voor kinderen en huishouden zorgen heb ik altijd gevonden en vind ik nog steeds om de goede balans te vinden tussen het zorgen voor de rest en het zorgen voor jezelf.
Als ik mij volledig op kinderen en huishouden stortte en alle eigen ambities op nul zette, geen eigen projekten ernaast, merkte ik dat ik daar gefrustreerd van raakte, ik voelde mij dan gereduceerd tot huisslaaf en kinderoppas, je bent nooit klaar en hoe lief en schattig die jongens ook zijn en wat voor fantastische band je ook met ze opbouwt, wat hartstikke leuk is, het is niet bevredigend genoeg om er gelukkig van te worden. Sorry, voor mij niet.
Al die sluimerende talenten, daar moet ik toch iets mee. Dus, dacht ik dan, ik moet er iets naast doen, kleine schrijf-opdrachten, die ik thuis kan doen en om mijn zorgwerk heen kan plooien. Maar als je je daar dan weer aan waagt, met de toewijding die je gewend bent, dan laait de ambitie al snel weer zo hoog op dat dat ook weer onpraktisch wordt want dan wil je weer meer dan mogelijk is. Wat ook frustrerend is. En gek genoeg voelde ik me dan zelfs nog meer beperkt dan wanneer ik alleen maar luiers stond te verschonen. Wat ik dan maar weer een tijdje ging doen. Tot het weer opnieuw begon te knagen en zich weer iets voor deed. Dus ja, ambities heb ik wel degelijk, alleen probeer ik die zo realistisch mogelijk te houden.

Zie je het internet als een manier om je als kunstenaar te uiten?

Een beetje wel want een gedichtje dat je op internet zet, kan in principe door miljoenen gelezen en beluisterd worden. Dat dat natuurlijk niet gebeurt maakt het idee dat het zou kunnen niet minder opwindend. Vanuit dat spannende gevoel ben ik met mijn internetpagina's begonnen en dat heb ik nog steeds.

Je probeert (met succes) om verschillende kunstvormen te combineren, zoals woord en beeld en beeld en geluid. Waarom is dit?

Ik vind het leuk om te kijken wat ik met mijn gedichtjes verder nog kan behalve ze alleen te schrijven. Het is altijd leuk om verschillende dingen met elkaar te combineren.
Zo maak ik die muziekkastjes in mijn atelier, van afvalhout, restjes, gevonden voorwerpen en zo, dat is een soort beeldhouwen, en als het dan af is verzin ik er een naam voor en laat ik mij door het kastje en zijn naam weer inspireren tot een gedichtje of een liedje, dat er anders nooit gekomen zou zijn.
Voor mijn site maak ik er dan soms weer geluidsbestandjes van, of ik probeer wat met illustraties en klikken, heel eenvoudig allemaal want erg veel verstand heb ik er niet van, eerlijk gezegd.
Verder gebruik ik mijn site ook om het een en ander van me af te schrijven, ook weer met het voor mij opwindende idee gelezen te worden, tja, en als een soort reden om te schrijven.
Ik vind het leuk om stukjes en verhaaltjes te schrijven maar als er geen noodzaak is, doe ik het vaak niet, wat jammer is, dus die site zorgt voor een soort zelfopgelegde noodzaak.


Wat vind je van Huismannen.nl en bezoek je de site vaak?

Vanaf dat ik huismannen.nl per ongeluk tegenkwam ben ik jullie regelmatig blijven bezoeken en heb jullie met belangstelling gelezen. Jullie eigen artikelen maar ook de gevonden dingen.
Ik vind het vaak leuk om te lezen, leuk om te weten dat er meer zijn als ik, maar omdat ikzelf niet echt heel erg behoefte heb aan een vakblad voor huismannen gaat mijn voorkeur uit naar de lichte kost. Zo'n dagboek bijvoorbeeld vind ik leuk omdat je iemands persoonlijke ervaringen leest. Hetzelfde geldt voor een column.
Ik zou de site niet als vraagbaak gebruiken voor problemen met opvoeding of huishouding, ik voel mij tot nog toe ook niet geroepen aan het forum mee te doen.


Wat was je laatste project? En wat wil je in de toekomst nog doen?

Ik heb mij de laatste tijd voornamelijk op het schrijven gericht. Omdat ik dat uiteindelijk het leukste vind en zich ook het beste laat combineren met het zorgen en sloven.
Ik heb een aantal boekjes geschreven in opdracht, ik heb er vorige week weer net op tijd één afgekregen en begin volgende maand aan een nieuwe. Dat varieert van kinderversjes tot verhalen en columns voor volwassenen, via interviews en reclameteksten. Als de jongens straks allebei op school zitten zou ik dat verder willen uitbouwen en proberen als freelance tekstschrijver aan het werk te komen. Bovendien speel ik met het idee een boekje met geïllustreerde kinderversjes in eigen beheer uit te geven. Maar ik weet nog niet of ik dat durf.



De website van Jos van Venrooij heet


Kijk ook eens in ons Forum


© 2017 - Huismannen.nl - email: info@huismannen.nl


 
Nog meer...
  • Herinneringen aan je peuter- en kleutertijd, kan dat?
  • Seks en de huisman
  • John Lennon de huisman: het Playboy interview uit 1981
  • Jeroen Kramer: 'van thuisblijfvader krijg ik kromme tenen'
  • Op de huishoudtrap: Elroy Tan

    Alle artikelen